<\/p>\n
\u00a0 \u0160tevilke <\/span><\/strong>(odlomek) \u2013 Olga Tokarczuk,\u00a0 prev. Sara Ho\u010devar Muci\u0107<\/span><\/strong><\/p>\n <\/p>\n Naslednja je\u00a0<\/strong><\/span><\/p>\n <\/p>\n \u0160tevilka 224, <\/em><\/strong><\/p>\n kjer je nastanjen japonski par<\/em><\/strong><\/p>\n <\/p>\n Tukaj sta \u017ee kar dolgo in v njuni sobi se po\u010dutim doma\u010dno. Vstajata zgodaj zjutraj, gotovo zato, da bi v neskon\u010dnost obiskovala muzeje, galerije, trgovine, pomno\u017eila mesto v fotografijah, tiho in obzirno brzela po ulicah in odstopala sede\u017ee na metroju.<\/p>\n Name\u0161\u010dena sta v elegantni dvoposteljni sobi. A zdi se, kot da ta sploh ne bi bila naseljena. Tu ni stvari, naklju\u010dno razmetanih na komodi pod ogledalom. Ne uporabljata televizije niti radia, na medeninasti plo\u0161\u010di s stikali ni prstnih odtisov. Tudi ni vode v kadi, kapljic na ogledalu, smetk na preprogi. Blazini ne ohranjata oblike njunih glav. Na mojo uniformo se ne prijemajo njuni izgubljeni \u010drni lasje. In, kar je \u017ee prav zaskrbljujo\u010de, tu ni niti vonja po njiju. Di\u0161i le po hotelu Capital.<\/em><\/p>\n Ob postelji vidim dva para sandal, \u010distih in sna\u017enih, lepo poravnanih, za trenutek osvobojenih slu\u017eenja stopalom. Ene velike, druge manj\u0161e. Na omarici le\u017ei vodnik, biblija vsakega turista, v kopalnici pa so razvr\u0161\u010dene toaletne potreb\u0161\u010dine \u2013 funkcionalne, diskretne. Zato samo preoble\u010dem posteljo in pri tem naredim tak\u0161en nered, kot onadva v enem mesecu.<\/p>\n Kadar tu pospravljam, sem ganjena, ker me osuplja, da je mogo\u010de obstajati na tak na\u010din, kot da te sploh ni. Posedim na robu postelje in vpijam to njuno odsotnost. Gane me tudi to, da Japonca vedno pu\u0161\u010data skromno napitnino \u2013 lepo nastavljene kovance na blazini, ki jih moram vzeti. To je vrsta pisma, informacije. To je nekak\u0161na na\u0161a korespondenca: pu\u0161\u010data mi to napitnino, kot bi se opravi\u010devala, da imam z njima tako malo dela, pla\u010dilo za odsotnost hrupa, za to, da se nista prilagodila temu kaosu naokoli. Skrbi ju, da me bo to morda razo\u010daralo, razjezilo. Ta majhna napitnina je izraz njune hvale\u017enosti za to, da jima dopu\u0161\u010dam biti tako, kot znata, tako, kot ho\u010deta. Trudim se ceniti ta njun na\u010din sre\u010devanja z mano \u2013 posteljo jima postiljam z ljubeznijo. Gladim blazine, bo\u017eam rjuhe, ki jih nista zmo\u017ena pome\u010dkati, kot bi bili njuni drobni telesi manj snovni od teles drugih.<\/p>\n <\/p>\n To po\u010dnem po\u010dasi, sve\u010dano, \u010dutim, da dajem. Topim se v dajanju; spozabljam se. Ljubkujem njuno sobo, ne\u017eno se dotikam stvari. In gotovo to \u010dutita na svoji ko\u017ei zdaj, ko z metrojem potujeta do naslednjega muzeja, na naslednjo odpravo v nerazpoznavno mesto. Pred o\u010dmi jima za trenutek vzcveti podoba hotelske sobe, nejasna oto\u017enost, nenadna \u017eelja po vrnitvi,\u00a0 a o meni niti sledu. Moja ljubezen, ki bi jo onadva gotovo imenovala so\u010dutje, nima obraza, nima telesa v belo-ro\u017enati uniformi. Napitnine torej ne pu\u0161\u010data meni, temve\u010d sobi, za njeno mol\u010de\u010dno trajanje v prostranstvih sveta, za njeno stalnost v nikoli pojasnjeni nestalnosti. \u00a0Dva kovanca na blazini do ve\u010dera ohranjata iluzijo, da take sobe obstajajo celo tedaj, ko jih nih\u010de ne gleda. Dva kovanca le razblinjata mo\u010dno prisotno bojazen \u2013 da svet obstaja samo, ko ga gledamo, sicer pa ni\u010desar ni.<\/p>\n Tako sedim in vonjam hlad in praznino te sobe, polna spo\u0161tovanja do japonskega para, ki ga poznam samo prek nesnovne oblike stopal v zapu\u0161\u010denih sandalah.<\/p>\n Vendar moram ta hip oditi iz tega malega sveti\u0161\u010da. To po\u010dnem potiho, kot bi vzdihovala, in se spustim do mednastropja, saj je ravno<\/p>\n \u00a0<\/em><\/strong>\u010cas za \u010daj<\/em><\/strong><\/p>\n <\/p>\n Olga Tokarczuk: \u0160tevilke<\/strong> (1989) (odlomek)<\/p>\n zbirka kratkih zgodb Omara (Wydawnictwo Ruta, Wa\u0142brzych 1998)<\/p>\n prev. Sara Ho\u010devar Muci\u0107<\/strong><\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n Numery (fragment) \u2013 Olga Tokarczuk<\/span><\/strong><\/p>\n <\/p>\n Nast\u0119pny jest<\/strong><\/span><\/p>\n \u00a0<\/em><\/strong><\/p>\n Numer 224,<\/em><\/strong><\/p>\n w kt\u00f3rym mieszka para Japo\u0144czyk\u00f3w<\/em><\/strong><\/p>\n \u00a0<\/strong><\/p>\n S\u0105 tutaj do\u015b\u0107 d\u0142ugo i w ich pokoju czuj\u0119 si\u0119 znajomo. Wstaj\u0105 wcze\u015bnie rano, zapewne by w niesko\u0144czono\u015b\u0107 zwiedza\u0107 muzea, galerie, sklepy, zwielokrotnia\u0107 miasto w fotografiach, przemyka\u0107 cicho i grzecznie ulicami i ust\u0119powa\u0107 miejsca w metrze.<\/p>\n Pok\u00f3j, kt\u00f3ry zajmuj\u0105, jest eleganck\u0105 dw\u00f3jk\u0105. Wygl\u0105da jednak, jakby nie by\u0142 zamieszkany w jakimkolwiek sensie. Nic ma tu rzeczy zostawionych przez przypadek na komodzie pod lustrem. Nie u\u017cywaj\u0105 telewizji ani radia, nie ma \u015blad\u00f3w palc\u00f3w na mosi\u0119\u017cnej tablicy z prze\u0142\u0105cznikami. Nie ma te\u017c wody w wannie, kropelek na lustrze, paproch\u00f3w na dywanie. Poduszki nie ho\u0142ubi\u0105 kszta\u0142tu ich g\u0142\u00f3w. Do mojego mundurka nie lgn\u0105 ich pogubione czarne w\u0142osy. I, co ju\u017c niepokoi, nie ma ich zapach\u00f3w. Pachnie tylko hotel \u201eCapital\u201d.<\/p>\n Przy \u0142\u00f3\u017cku widz\u0119 dwie pary sanda\u0142\u00f3w, czyste i schludne, porz\u0105dnie ustawione, na chwil\u0119 zwolnione ze s\u0142u\u017cby stopom. Jedne du\u017ce, drugie mniejsze. Na szafce le\u017cy prze-wodnik, biblia ka\u017cdego turysty, a w \u0142azience u\u0142o\u017cone przybory toaletowe \u2013 funkcjonalne, dyskretne. Prze\u015bcielam wi\u0119c tylko \u0142\u00f3\u017cko i robi\u0119 przy tym tyle ba\u0142aganu co oni przez miesi\u0105c.<\/p>\n Wzruszam si\u0119, kiedy tu sprz\u0105tam, bo zdumiewa mnie, \u017ce mo\u017cna by\u0107 w spos\u00f3b, jakby si\u0119 w og\u00f3le nie by\u0142o. Przysiadam na kraw\u0119dzi \u0142\u00f3\u017cka i ch\u0142on\u0119 t\u0119 ich nieobecno\u015b\u0107. Wzrusza mnie tak\u017ce to, \u017ce Japo\u0144czycy zawsze zostawiaj\u0105 niewielki napiwek \u2013 porz\u0105dnie u\u0142o\u017cone monety na poduszce, kt\u00f3re musz\u0119 wzi\u0105\u0107. To rodzaj listu, informacji. To taka nasza korespondencja: oni mi ten napiwek, jakby przepraszali, \u017ce mnie tak ma\u0142o sob\u0105 zajmuj\u0105, op\u0142ata za brak zgie\u0142ku, \u017ce nie dostosowali si\u0119 do tego chaosu wok\u00f3\u0142. Martwi\u0105 si\u0119, \u017ce mo\u017ce mnie to rozczarowa\u0107, rozgniewa\u0107. Ten ma\u0142y napiwek jest wyrazem ich wdzi\u0119czno\u015bci, \u017ce pozwalam im by\u0107 tak, jak umiej\u0105, tak, jak chc\u0105. Staram si\u0119 doceni\u0107 ten ich spos\u00f3b spotykania si\u0119 ze mn\u0105 \u2013 \u015bciel\u0119 im to \u0142\u00f3\u017cko z mi\u0142o\u015bci\u0105. Wyg\u0142adzam poduszki, pieszcz\u0119 prze\u015bcierad\u0142a, kt\u00f3rych oni nie s\u0105 w stanie pognie\u015b\u0107, jakby ich drobne cia\u0142a by\u0142y mniej materialne ni\u017c cia\u0142a innych.<\/p>\n Robi\u0119 to wolno, z namaszczeniem, czuj\u0119, \u017ce daj\u0119. Rozp\u0142ywam si\u0119 w dawaniu; zapominam si\u0119 w sobie. Pieszcz\u0119 ich pok\u00f3j, muskam czule rzeczy. I pewnie oni to czuj\u0105 na swojej sk\u00f3rze teraz, gdy jad\u0105 metrem do kolejnego muzeum, na nast\u0119pn\u0105 wypraw\u0119 w nierozpoznawalne miasto. W oczach rozkwita im na chwil\u0119 obraz hotelowego pokoju, niejasna t\u0119sknota, nag\u0142a ch\u0119\u0107 powrotu, lecz ani \u015bladu mnie. Moja mi\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 oni nazwaliby pewnie wsp\u00f3\u0142czuciem, nie ma twarzy, nie ma cia\u0142a w bia\u0142o-r\u00f3\u017cowym mundurku. Zostawiaj\u0105 wi\u0119c napiwek nie mnie, ale pokojowi, za jego milcz\u0105ce trwanie w przestrzeniach \u015bwiata, za jego sta\u0142o\u015b\u0107 w niczym nie wyt\u0142umaczonej niesta\u0142o\u015bci. Dwie monety zostawione na poduszce przytrzymuj\u0105 do wieczora z\u0142udzenie, \u017ce takie pokoje istniej\u0105 nawet wtedy, gdy si\u0119 na nie nie patrzy. Dwie monety rozwiewaj\u0105 jedynie istotny l\u0119k \u2013 \u017ce \u015bwiat istnieje tylko w patrzeniu na \u015bwiat, a wi\u0119cej nic nie ma.<\/p>\n Siedz\u0119 tak i w\u0105cham ch\u0142\u00f3d i pustk\u0119 tego pokoju, pe\u0142na szacunku dla pary Japo\u0144czyk\u00f3w, kt\u00f3rych znam tylko z niematerialnego kszta\u0142tu stopy w opuszczonych sanda\u0142ach.<\/p>\n Zaraz jednak musz\u0119 odej\u015b\u0107 z tej ma\u0142ej \u015bwi\u0105tyni. Robi\u0119 to cicho, jakbym wzdycha\u0142a, i schodz\u0119 na p\u00f3\u0142pi\u0119tro, bo w\u0142a\u015bnie jest<\/p>\n \u00a0<\/em><\/strong>Czas na herbat\u0119<\/em><\/strong><\/p>\n Olga Tokarczuk, <\/strong>Numery (1989) (fragment)<\/p>\n zbi\u00f3r opowiada\u0144 Szafa (Wydawnictwo Ruta, Wa\u0142brzych 1998)<\/p>\n <\/p>\n